10, 25, 30 of 40 jaar lenen?
Afhankelijk van de terugbetalingscapaciteit, of toch niet?
De standaard duurtijd van een lening is 10 tot 25 jaar, maar sommige banken gaan tot 30 jaar. Let wel, de eindduur mag de wettelijke pensioenleeftijd niet overschrijden. Op vandaag is die leeftijd 65 jaar. In 2025 wordt dat 66 jaar en in 2030 wordt dat met nog één jaar opgetrokken tot 67 jaar. Wist je dat er ook verzekeringsmaatschappijen zijn die leningen uitschrijven tot 40 jaar? De 1/3 regel met betrekking tot de terugbetalingscapaciteit wordt dan wel strikter toegepast. Die regel waarbij idealiter maximum 1/3 van het inkomen aan de lening wordt gespendeerd, is ook afhankelijk van de sector waarbinnen de klant actief is. Binnen stabiele werkomgevingen, zoals de zorg, de ambtenarij, het onderwijs, zal een hoger bedrag, tot 45%, worden toegestaan. Binnen een meer volatiele sector, zoals bv. de horeca, is dat vaak lager. Sowieso is het te adviseren een bedrag te kiezen dat een mooi evenwicht houdt tussen de spaargelden en kredieten.
Is sponsoring echt nodig?
Gemiddeld studeren jongeren tot de leeftijd van 22 jaar en blijven daarna nog drie jaar langer thuis wonen. Dit betekent dat ze over heel wat opportuniteit beschikken om te sparen voor de eigen middelen die nodig zijn bij de aankoop van een woning of appartement. Vertrekken we van bovenstaande parameters en houden we er rekening mee dat een jongere werkt en thuis bijdraagt in de kosten, dan slaagt hij/zij er normaliter in om minimaal € 1000 per maand te sparen. Doet hij/zij dat gedurende 3 jaar dan kan de jongere € 36.000 opzijleggen. Samen met een partner, die dezelfde spaarinspanning vervult, verdubbelt dit bedrag tot € 72.000. Dit vertegenwoordigt al een aardige som in eigen middelen bij de aankoop van een eerste eigen woning of appartement. Is er echter een verschil in inbreng van eigen middelen tussen 2 partners, dan wordt dit best vastgelegd via een onderhandse overeenkomst of een schulderkenningsclausule in de akte. Dit is ook zo mocht er alsnog sprake zijn van sponsoring.
Waarom lenen op LT ook een meeropbrengst kan betekenen
Jan (25) en Iris (24) lenen €350.000 voor hun nieuwbouwwoning. Ze twijfelen tussen een lening A op 25 jaar en een lening B op 40 jaar. De maandelijkse aflossing voor lening A bedraagt €1652. Voor lening B bedraagt dit €1245. Dit is €407 minder, maar de totale kosten van lening B zullen wel een pak hoger zijn. In totaliteit komt dit neer op €259.212 (totale interest en schuldsaldoverzekering) versus €150.082 bij lening A. Het verschil van €407 in maandelijkse aflossing zal het koppel niet volledig spenderen, maar gedeeltelijk, dat is €244, als spaarinspanning opzijgezet. De resterende €163 wordt gebruikt voor extra uitgaven die het dagelijks comfort vergroten. De spaaropdracht zal, na 40 jaar en aan een samengestelde interest van 3%, €225.825 opbrengen. Het verschil in kosten tussen lening A en lening B bedraagt €109.132 (€259.212-€150.082). Echter, door de meeropbrengst van de spaaropdracht, worden de extra kosten van lening B volledig weggewerkt. Meer nog, de meeropbrengst bedraagt €108.942.
Is een lage hypotheekrente écht de beste keuze?
Vaak wordt een lage rente gezien als hét criterium voor een goed krediet. Maar is dat wel zo? Mario legt uit waarom.
Een jong koppel sluit een hypotheek af bij Bank X en is verplicht een betalende zichtrekening met loondomiciliëring af te sluiten. Stoppen ze die rekening, dan stijgt hun rente met 0,5%. Ze zijn beknot in hun vrijheid mocht de bank beslissen om de kosten van de zichtrekening te doen stijgen.
Ook bij leningen op afbetaling kan verplichte loondomiciliëring voor problemen zorgen. Daarnaast eisen banken vaak dat kredietnemers een brandverzekering bij hen afsluiten. Maar is dat wel de beste keuze? Soms wegen de boetes bij opzegging zwaarder dan het rentevoordeel.
Een lage rente lijkt voordelig, maar biedt niet altijd de beste oplossing. ‘Kiezen voor een krediet dat écht bij je past’, is een beter advies.
